Reisverslag

Jasper, 30 mei 2010
Australië , Townsville (Queensland) 24°

The Great Ocean Road (en druk druk druk)

Zo, we zijn in mei aanbeland. Omdat mijn vorige verslag (dat ik dus net heb geplaatst) gelijk van m'n homepage verdwijnt, hier even een link van mijn belevenissen van januari t/m april: http://jasperboot.waarbenjij.nu/Reisverslag/?Australi%EB/4+maanden+in+vogelvlucht/&subdomain=jasperboot&module=site&page=message&id=3453633 (of klik links in het menu op 'Reisverslagen'.

Mei is de maand dat alles tegelijk zou gebeuren... Het begon allemaal heel gezellig met Dutch Orange Day op zondag de 2e. Jon en ik waren de laatste week van april druk bezig geweest om een demo-systeem voor te bereiden voor een hele grote (en belangrijke) beurs die plaats zou hebben in de eerste week van mei. (Die week waren overigens ook de zolen van mijn werkschoenen losgekomen; lijkt een onbelangrijk feit, maar ik kom er nog op terug!) We waren er vrijdagavond en zaterdag ook al mee in de weer geweest en Jon was van plan ook zijn hele zondag eraan te spenderen. Ik niet; 's middags vond ik het toch echt tijd om eens een bezoekje te brengen aan de Dutch Orange Day, een feestje gehouden bij Queens Bridge ter ere van Koninginnedag, natuurlijk dik betaald door o.a. de KLM en Grolsch. Koninginnedag zelf was een deceptie geweest: een gewone werkdag en nog behoorlijk regenachtig ook (leek m'n verjaardag wel). Gelukkig had ik m'n collega's nog verbaasd gekregen door met een oranje polo aan op het werk te verschijnen, maar daarmee hield de lol wel op. Tijd dus om Koninginnedag een beetje in te halen.
Hoewel de zondag ook grijs begon, klaarde het tegen de middag op en dus sprong ik in de trein. Eenmaal aangekomen moest ik natuurlijk nog even andere mensen vinden om een biertje mee te drinken... Ik wist dat Suzan en Kees Jan ook zouden komen, een stel dat ik via de Melbourne Jongeren Borrel heb leren keren, dus een telefoontje later stond ik in de kroeg tussen de mensen in het oranje. Het werd een gezellige boel en we raakten aan de praat met nog wat andere Nederlandse jongeren. Natuurlijk was ik weer zo druk met ouwehoeren dat ik helemaal mijn missie nummer 1 vergat: een broodje kroket scoren bij de Hollandse snackkraam. Tegen de tijd dat ik weer aan m'n missie dacht zag ik dat de kraam in kwestie alweer werd afgebroken en dat de poffertjeskraam al helemaal verdwenen was. Nou, ik had de Tukker Clog Dancers (klompendansers(!)) al gemist, dus dat kon er ook nog wel bij . 's Avonds ben ik met de zelfde groep mensen uit eten gegaan en zijn we een Aziatische one-man-band gaan bekijken die country muziek speelde. Ik ben maar een beetje op tijd naar bed gegaan, want het zou nog lekker druk worden de komende week. Al met al een geslaagde dag dus!

Met Jon de hele week op de beurs in Sydney (waar hij met onze product nog een eerste prijs in de wacht heeft gesleept!) hadden Peter en ik genoeg te doen op onze afdeling. Peter zou donderdag en vrijdag ook nog naar een klant in Adelaide gaan, dus echt overbemand waren we bepaald niet. Lenny zou vrijdag op Melbourne Airport aankomen voor twee weken vakantie en daarom wilde ik eigenlijk m'n week besteden aan het afronden en overdragen van openstaande zaken op het werk. Natuurlijk begon m'n baas toen: 'Wanneer ging je nou op vakantie?'. 'Vanaf aanstaand weekend ben ik twee weken weg, zoals ik had gemaild en in m'n agenda staat' 'Twee weken? Oja dat is waar, ik had één week in m'n hoofd...' 'Hoezo? Gaat dat ene project binnenkort van start dan?' 'Nou eigenlijk gaan er twee projecten van start en om precies te zijn vanaf aanstaande maandag'... Ja hoor, al die tijd was het wachten geweest. Minstens één van onze klanten zou upgraden van ons oude naar ons nieuwe product. Nou is upgraden eigenlijk niet het juiste woord; het is een totaal nieuw product en we wisten al die tijd dat het een behoorlijke klus zou worden. Zoals altijd bij een eerste keer, loop je tegen zaken aan die je van te voren niet precies in kunt calculeren; verder was de gebruikte projectdocumentatie totaal niet ingericht op het nieuwe product en was dus verre van compleet en toegespitst op datgene wat er zou moeten gebeuren.
Dat het er een keer van zou komen wist ik, maar omdat het al die tijd maar bleef bij 'binnenkort barst de hel los' had ik uiteindelijk maar een datum met Lenny vastgezet... Je zult het altijd zien: het komt als het niet uitkomt.

Vrijdag - vakantiedag 0
Al met al was de hele week drukker geweest dan gepland; 's avonds ook nog een paar keer Jon aan de lijn gehad om hem te helpen bij het perfectioneren van ons demo-systeem. Hij kon het niet laten om er in z'n hotelkamer aan door te werken. Vrijdag zou ik 's morgens de laatste dingen afronden en dan om 13:00 een auto ophalen in de binnenstad; vervolgens thuis m'n was draaien en op naar het vliegveld - de vakantie kom beginnen! Mooi niet dus... Vrijdagochtend ging de telefoon: onze enige klant die het nieuwe product tot nu toe gebruikte was de avond ervoor overgegaan naar een nieuwe versie en liep tegen problemen aan die bij het testen niet naar boven waren gekomen. Elke 10 minuten lag het hele systeem plat en duurde het na menselijk ingrijpen 2 minuten voor iedereen weer aan het werk kon. We noemen dit in mijn werk een Major Incident en vrij vertaald betekent dit "Jasper kan zijn dagplanning vergeten", aangezien ik de enige technische man op kantoor was (Jon en Peter waren nog steeds 'interstate'. Weg koffiepauzes en weg eerder naar huis... Het toeval wil dan weer wel dat de contactpersoon bij deze klant een Nederlander is die 10 jaar geleden naar Australië verhuisd is en dus deed het vreemde voorval zich voor dat ik op kantoor in het Nederlands zat te bellen! Hoewel ik al vaker met deze man e-mailtjes had gewisseld waren deze altijd in het Engels ten behoeve van de collega's aan beide zijden. Ook telefoongesprekken waren altijd met collega's en op de speaker, dus het was er nog niet van gekomen. Maargoed, tussen de belletjes, het onderzoeken naar de oorzaak en het documenteren door, moest ik ook nog even de auto ophalen. Umair vond het wel mooi om mij te zien stuntelen in een Aussie auto, dus hij ging in onze 'lunchpauze' mee naar het verhuurbedrijf. Lachen natuurlijk: deze keer wel een schakelauto, maar in mijn hoofd zat 'stuur rechts = automaat'... En het maar gek vinden dat de motor zo loeide bij het optrekken - op tijd doorschakelen hielp uiteindelijk.

Toen ik eindelijk om half 5 alles had bedocumenteerd in het systeem en de benodigde zaken had doorgebeld naar Jon (die inmiddels op het vliegveld van Sydney was aangekomen) kon ik eindelijk zelf richting Airport. Dat zou al krap genoeg worden - hopelijk net voor de spits, maar natuurlijk begon m'n baas toen nog even over het hele Major Incident verhaal en vervolgens mijn eventuele terugkomst naar Australië na de Nederlandse zomer en bijbehorende aanvraag voor een business visum. Met een hele korte samenvatting van het eerste en een 'ik ga daar tijdens m'n vakantie over nadenken'-antwoord op de tweede vraag kon ik eindelijk op weg. Inmiddels kwart voor vijf en rush hour kwam al lekker op gang...

Na zo'n hectische dag was de trip naar het vliegveld niet veel rustgevender: elk stoplicht sprong voor m'n neus op rood en als ik op de linkerbaan reed, moest er wel weer iemand voorsorteren om naar links af te slaan en als ik dan maar bij de volgende kruising de rechterbaan nam moest er wel weer iemand rechtsaf. Arrrg! Toen ik bijna de stad uit was (voor zover dat kan in Melbourne) en bijna op de Freeway zat heb ik Lenny maar even gebeld: 'Het verkeer zit niet mee en ik ben wat later'. Gelukkig was ze pas net geland en ik was er bijna (dacht ik). Natuurlijk niet... Melbourne Airport is qua bewegwijzering een chaos en omdat ik er, nadat Jon me er in November met de auto had opgehaald, enkel met taxi's was geweest, kon ik natuurlijk geen parkeerplaats vinden. Toen ik na twee keer Arrivals te volgen weer niet bij het juiste parkeerplekje uitkwam, ben ik maar de eerste de beste short term parking ingereden. Het hele geintje had me ruim 20 minuten extra gekost. Ondertussen had Jon ook al een keer gebeld over het grote probleem van de dag en ik beloofde hem in 10 minuten terug te bellen; dat kwam er natuurlijk nooit van en werd uiteindelijk later die avond. Ik moest tenslotte nog bij hem langs om een luchtbed en slaapzak op te halen, want ook dat was niet meer gelukt vanwege de in het water gevallen planning die dag. En toen was het toch echt tijd voor... vakantie!

Lenny zat natuurlijk inmiddels al lang en breed te wachten in de hal, maar dat mocht de pret niet drukken! We vonden het allebei wel raar om elkaar aan de andere kant van de wereld op een vliegveld te treffen. Lenny had in de auto meer het gevoel dat we van Schiphol naar huis reden, maar dat klopte niet helemaal met de omgeving. Natuurlijk hadden we elkaar veel te vertellen, dus het filerijden was zo voorbij en eenmaal thuis aangekomen in Brunswick zijn we eerst maar eens een pizza gaan eten in de beer garden van een bar om de hoek. Daarna even snel bij Jon aangewipt (die met Engeland had zitten bellen en er inmiddels na zo'n drukke week uitzag als een lijk) om de benodigde spullen op te halen en de rest van de avond bijgekletst en biertjes gedronken. Oja, we moesten ook nog even mijn hok verbouwen om alles erin te krijgen en een föhn lenen bij m'n huisgenoten om het luchtbed op te blazen; de bijpassende pomp was Jon recentelijk kwijtgeraakt.

Zaterdag
Zaterdag lekker ontbeten in Brunswick bij de Flour Mill, onze Wicked Campervan opgehaald, de andere auto teruggebracht en een rondje door de stad gedaan. Het was mooi weer, dus het was heerlijk om over Southbank in de zon te lopen met mooi uitzicht op de stad. Natuurlijk moest er nog steeds vooral gekletst worden, want tien jaar heb je niet snel ingehaald! Omdat het kort dag werd om nu nog te gaan rijden, besloten we om pas op zondag weg te gaan en dus zijn we 's avonds naar St Kilda gereden (waar het strand is) en hebben we daar gegeten.
Zo'n campervan is overigens niet meer dan een busje (in ons geval een Mitsubishi) met daarin getimmerd een soort van bakken met deksels waar je spullen in kan dumpen en waar weer matrassen op liggen. Veder zijn er aan de achterkant vakken ingetimmerd met een gootsteentje en ruimte voor het gasbrandertje, pannen, etc. (door ons omgedoopt tot 'bar' )

Zondag
Zondag begon onze road trip dus echt. Eerst hebben we heel mijn huis leeg getrokken om de van te vullen: natuurlijk gingen onze kleren mee, maar ook: mijn halve keuken, mijn dekbed, een slaapzak en een stapel dekens die bij mijn kamer hoort, maar die ik normaal nooit gebruik. Toen het gas erop; zo snel mogelijk de stad uit. We zijn langs Geelong gescheurd en bij Torquay begon 'ie dan: the Great Ocean Road. Gelijk overal mooi kust met mooie uitzichten; we konden er geen genoeg van krijgen. We hebben een VVV (door ons 'i' genoemd) leeggetrokken (Lenny is professioneel i-leegtrekker ) en zijn die dag via Lorne doorgereden naar een camping bij Kenneth River waar koala's zouden moeten zijn. Het werd al donker (het was rond half 6 en het is hier natuurlijk al dik herfst). Helaas was er geen camp kitchen op onze camping (die ze normaal wel bijna overal hebben), dus we hebben pasta gekookt op het enkelpits gasbrandertje die bij onze van hoorde. We hadden op onze plek wel een kampvuurbak, dus ik heb nog een poging gedaan om een vuurtje te maken. Helaas, alles was nat van de regen van de afgelopen weken en probeer dan maar eens een flinke balk aan te steken met een hand vol kleine takjes en wat infoboekjes. Zelfs onze scoutingskills waren niet genoeg en zo zaten we dus even later nog buiten, maar dan zonder vuur. Vervolgens hebben we nog een koala langs onze van zien lopen die vervolgens een veel te klein boompje in klom en deze kaal ging vreten. Zo, naast het uitzicht was het die dag ook goedgekomen met het 'wildlife spotten' - tijd voor ons om te gaan slapen.

Maandag
Nadat Lenny nog wat foto's van de koala en de aanwezige vogels had gemaakt (Lenny had mijn camera op zak en was van de foto's; mooi mooi mooi, ik ben daar namelijk een ramp mee) zijn we weer op weg gegaan om via Apollo Bay naar Cape Otway te rijden. Daar zou een hele mooie vuurtoren moeten staan, maar deze was mooi afgeschermd en om er te komen vroegen ze achterlijk hoge entreeprijzen. Gelukkig hadden we zondag al een mooie vuurturen gespot en konden we deze wel overslaan. We zijn maar gauw doorgereden naar de Otway Fly Treetop Walk, waar we tussen de boomtoppen van een koud regenwoud hebben gelopen. Eén van de weinige (nog) in Australië.
Toen we weer op weg gingen hadden we niet door dat we al een grotere afstand hadden afgelegd dan we dachten en opeens doemde er een bordje 'Twelve Apostles' op. We hadden gepland om voor het 'touristische stuk' van de GOR nog ergens te overnachten. We zijn toch maar even gaan kijken en hebben bij zonsondergang mooie foto's kunnen maken. Ons idee was om de volgende dag bij volle zon nog wat extra plaatjes te schieten, maar dat zou even tegenvallen... We gingen op zoek naar een camping en een supermarkt om wat te eten te scoren, maar dat laatste werd helemaal niets. Uiteindelijk hebben we fish & chips gehaald bij het enige tentje dat zo'n beetje open was. Toen we dat zaten te verorberen op de camping, begon het ook nog eens te regen. En dat zou voorlopig niet meer ophouden...

Dinsdag
Nadat we waren opgestaan in de regen, werd het eindelijk even droog (zie de foto's voor een totaal verzopen camping). We zijn snel de auto ingesprongen en terug gereden naar de Twelve Apostles. Uiteraard regende het weer en we moesten in de auto tot het even droog was om de auto uit te sprinten en snel wat foto's te schieten. Dit werd een beetje het thema van de dag bij al de scenic lookouts (verder o.a. de London Bridge): wachten tot het droog genoeg was om buiten te kijken en daarna snel de auto weer in, verwarming op 10, sokken drogen en doorrijden maar!
Via Warrnambool kwamen we uiteindelijk bij Port Fairy waar de Great Ocean Road wel zo'n beetje ophoudt en zijn we neergestreken op een camping. Daar hebben we wat saté op de BBQ gegooid en zijn bijtijds gaan slapen. Volgens mij was dat één van de eerste nachten dat het echt koud begon te worden...

Woensdag
De volgende dag zijn we via de Grampians naar het Noorden gereden. Daar hebben we tussen de kangoeroes zitten lunchen. Overigens zaten er ook genoeg vogels die op onze lunch uitwaren... Terwijl ik (en vooral mijn boterhammetjes) belaagd werden, nam Lenny prachtige foto's van alle dieren. Gelukkig was het die dag al weer wat beter weer. We hadden van te voren niet echt een plan voor wat we na de Great Ocean Road gingen doen, maar omdat het in het noorden minder regent zijn we maar richting Horsham gereden. Op de camping hebben we in de camp kitchen - die overigens vol zat met vriendelijke mensen die allemaal in een caravan op de camping stonden - snel wat nasi gemaakt en zijn de bus ingedoken. Het werd namelijk stervenskoud en dus gingen we voor de filmoptie: we hebben 'Australia' gekeken op Lenny's netbook.

Donderdag
Donderdag reden we door een landschap zo vlak als Nederland verder naar het Noorden. In geen velden of wegen was er ook maar iets of iemand te bekennen, op hier en daar een verdwaalde boerderij of een langsrijdende auto na. Dat was echter totdat we in een sprinkhanen-storm terecht kwamen. En nee, dat waren niet een paar schattige Hollandse sprinkhaantjes, maar een onafgebroken zwerm sprinkhanen van minstens 5cm groot. Eerst konden we er wel om lachen, maar toen na 20 minuten de hele voorruit vol zat met dikke kledders 'iets' en er 20 sprinkhanen onder de ruitenwissers hingen, hadden we het ook wel weer gezien. En het kabaal bleef maar doorgaan - tik, tik, tik tegen de voorruit...
Eenmaal in een gehucht aangekomen genaamd Lalbert wist de eigenaar van de plaatstelijk shop/postkantoor/pub/wat-eigenlijk-niet ons te vertellen dat het twee weken ervoor nog veel erger was geweest. En, dat het in september nog erger zou worden als alle eitjes uitkwamen die ze nu hadden gelegd. Leuk wonen daar... Ze hangen een doek voor de radiateur om te voorkomen dat de auto's gewoon kapot gaan. Wij zijn maar snel doorgereden richting Swan Hill. Daar kwamen we weer een beetje in de bewoonde wereld aan de Murray River. Inmiddels zaten we op de grens van Victoria met New South Wales. Na weer eens een 'i' geplunderd te hebben zijn we doorgereden naar Kerang om daar de nacht door te brengen. En hoewel we doorgereden waren naar het Noorden, was het er niet minder koud. Het was 's nachts natuurlijk helder, dus hoewel het overdag iets warmer was...

Vrijdag
Vrijdag zijn we de Murray verder afgezakt en hebben we het historisch centrum van Echuca bezocht (een soort openlucht museum). Na daar wat tweede hands boeken gekocht te hebben zijn we doorgereden richting Wodonga/Albury. Ik weet niet helemaal zeker meer waar we die avond gecampeerd hebben, maar volgens mij was het in de buurt van Cobram of Yarrawonga.

Zaterdag
Omdat we geen routeplanning hadden en nog een krappe week hadden, besloten we op zaterdag om naar Sydney te gaan. Voor Australische begrippen was het nl. niet zo heel ver meer rijden (zo'n krappe 700km). We hebben die dag dus vooral kilometers gemaakt en zijn 's avonds op een camping in Gundagai neergestreken. Daar werden we nog even belaagd door een possum die erg bijdehand was en onze barbecue heel interessant vond. Het kostte nogal wat moeite om hem bij ons eten weg te houden. Gelukkig bleef het die nacht al wat warmer dan de dagen ervoor; in Syndey zou het nog beter zijn!

Zondag
Inmiddels ging onze route over een Freeway en dat scheelt nogal voor de kilometers die je kunt maken op een dag. 'Highway' is hier namelijk niet meer dan een benaming a la hoofdweg. Een highway kan rustig verkeerslichten, kruispunten, U-turn strookjes en andere ellende bevatten (en ja daar mag je overal gewoon 100km/h). Verder gaan ze dwas door elk dorp, waar je 60 moet, dus opschieten doet dat niet. Een freeway daarentegen is meestal echt een weg die wij ook zouden aanduiden met snelweg. Behalve dan misschien dat je hier regelmatig met 110 langs een paar fietsers op de vluchtstrook schiet, want dat is ook gelijk het fietspad(!) Anyway, zondag moesten we dus wel in Sydney kunnen komen hadden we bedacht. Natuurlijk hadden we alleen kaarten van Victoria, dus het werd tijd om weer een informatiepunt op te zoeken; dat werd dus het olympische dorp in Sydney. Helaas hebben ze het infopunt ooit eens verplaatst en is bijna alle bestaande bewegwijzering verkeerd. Het was sowieso opvallend dat alle (totaal niet meer in gebruik zijnde!) stadions en dergelijk overal aangegeven worden, maar het infopunt slechts sporadisch. Na flink zoeken en het struikelen over de Aziatische foto-schieters hadden we het eindelijk gevonden. We werden geholpen door een vriendelijke dame die ons een goede camping aanraadde. Ze bleef echter maar doorratelen en wij hadden het idee dat er vrijwel nooit iemand bij het infopunt kwam (wat wil je als het bijna niet vinden is?). Toen we eindelijk op weg konden, begon de zoektocht. We hadden de hele week al aardig de weg kunnen vinden met z'n tweeën, maar het vinden van de camping was een ramp. Nergens stond dat ding aangegeven (ja, uiteindelijk 100m voor de camping) en de kaarten die we hadden waren niet echt gedetailleerd. Het begon al donker te worden en even twijfelden we aan onze scouting skills toen we het uiteindelijk vonden. Een fantastische camping/natuurpark in Lane Cove National Park - en dat net ten noorden van het centrum van Sydney!
Na het eten zijn we op de trein gesprongen en zijn we richting Darling Harbour gewandeld. Daar hadden we afsgeproken met Carl, een Canadees en reisvriend van Lenny uit Azië, die een Aussie jongen had meegenomen en met z'n vieren zijn we wat gaan drinken. Vervolgens hebben we ons rotgehaast om de laatste trein te halen (wat lukte!) en zijn we naar onze mooie camping teruggewandeld.

Maandag
Maandag was natuurlijk een dag om Syndey eens goed te bekijken bij daglicht. We zijn met de trein naar het centrum gegaan en vervolgens via Circular Quay naar het Opera House gelopen. Omdat het wat grauw weer was besloten we dinsdag een boottochtje te gaan doen en nu maar even naar de Botanical Gardens te gaan. Hoewel ik de botanische tuin in Melbourne natuurlijk al gezien had viel ook dit park niet tegen - en wat een grote vleermuizen hebben we er gespot! Vervolgens zijn we via Hyde Park teruggelopen naar het station en hebben we daar de trein gepakt naar Kings Cross. Toen Lenny jaren geleden als backpacker in Sydney was heeft ze daar gewerkt bij een bar aan een pleintje. Natuurlijk zijn we daar even langsgeweest! Hoewel de tent totaal veranderd was sinds Lenny er gewerkt had, hebben we er toch even een biertje gedronken en Carl opgewacht. Na dit biertje (of eigenlijk twee, want het was happy hour) zijn we naar de Sugar Mill gegaan, waar volgens Carl de beste $10 steaks geserveerd werden. Carl's aussie vriend (Mike) was daar al en had twee Franse backpackers meegenomen die net krap een week in Australië waren. Er bleek live muziek te zijn, gespeeld door een jongen met accoustische gitaar; erg goed! Met z'n zessen hebben we gegeten, gedronken en gelachen. We hebben zelfs nog gedanst - dat was voor mij ook al weer een tijdje geleden. Ik werd nog aangesproken door een stel Nederlanders die al snel in de gaten hadden dat ik ook Nederlander was en verder ben ik erachter gekomen dat m'n Frans belabberd is als ik al de hele dag Nederlands en Engels moet spreken. Eén van de Franse backpackers had nooit echt Engels geleerd op school (dat zoiets nog kan vandaag de dag!) dus uiteindelijk vonden we een goede modus operandi: hij sprak Frans tegen mij, ik Engels tegen hem... uiteindelijk kwamen we er wel! Lenny en ik hebben de laatste trein terug maar laten schieten, want het was veel te gezellig. Toen we uiteindelijk de taxi naar huis namen hadden we natuurlijk weer een taxichauffeur die de weg niet kende, amper Engels sprak en de meter wilde laten lopen toen 'ie van een verkeerd station naar onze echte bestemming wilde rijden. Gelukkig hadden Lenny en ik snel duidelijk gemaakt dat we dat niet zagen zitten, dus uiteindelijk werden we voor een schappelijke prijs afgedropt voor de camping. En het was inmiddels gaan gieten... een voorbode voor de volgende dag. Lenny kwam erachter dat er gaten vielen in haar schoenen en dat ze daardoor natte voeten had en ik kwam erachter dat er gaten in m'n zolen(!) waren gekomen (wat wil je met 30 dollar schoenen) en dat mijn voeten daardoor ook niet echt droog bleven. Nu had ik dus echt geen volledige schoenen meer naast m'n Teva's en m'n slippers (of thongs zoals ze hier heten), want m'n nette schoenen waren al kapot gegaan...

Dinsdag
Al onze plannen voor boottochtjes, wandelingen over de Harbour Bridge en zonnige foto's ten spijt werden we zondag wakker in de regen. En die is niet echt meer opgehouden. We hadden nog het plan opgevat om van ondergronds winkelcentrum naar ondergronds winkelcentrum te struinen, maar de regen bleef maar erger worden. Uiteindelijk zijn we maar een bios ingedoken en hebben we in een internetcafé gewacht tot de film begon. Niks beters dan een filmpje kijken als je in het buitenland bent toch? Heb ik in Parijs ook al eens moeten doen vanwege het lekkere weer... Gelukkig beviel de film (Robin Hood) goed en konden onze sokken ook een beetje drogen! We zijn maar weer snel teruggegaan naar de camping, want weer om te stappen was het niet. Gelukkig was de maandag al erg geslaagd geweest en dus konden we er wel mee leven.

Woensdag
Onze reis terug naar Melbourne namen we de Princess Highway langs de kust - van zichzelf al een fantastische route met mooi uitzicht! We hebben aan het strand geluncht en zijn doorgereden tot aan Narooma. Dat was niet zo ver als ik gehoopt had te komen, maar die ochtend moesten we eerst de stad uit rijden en we hadden het eerste stukje een touristische kustroute genomen. Het was grappig om te zien dat we met elke kilometer van Sydney ook een kilometer van de regenwolken afreden. Al tijdens de lunch konden we goed zien hoe er vanaf de oceaan steeds maar weer nieuwe regenwolken richting Sydney dreven (en alleen naar Sydney, want zaten alweer heerlijk in de zon). 's Avonds kwam er nog een sms'je van Ralph binnen of ik voor donderdagavond nog even een stukje voor de rubriek World Wide Willies van 't Landje kon schrijven; een ander item was op het laatste moment niet doorgegaan. Nou hadden we op donderdag natuurlijk acht uur extra voordat het avond werd in Nederland, dus Lenny zag eht wel zitten om dat weer terug in Melbourne nog even te regelen.

Donderdag
Donderdag hebben we lekker in het zonnetje zitten ontbijten en zijn op tijd vertrokken om het tweede stuk naar Melbourne te gaan rijden. We hadden besloten om op donderdagavond maar ergens terug te komen, zodat we vrijdag rustig de van konden terugbrengen. De route bleef tot dichtbij Melbourne (toen het al donker werd) nog steeds heel mooi en na een ijsje van de Mac ergens rond LAke Entrance werd ik in de namiddag door Lenny nog even gevraagd om een stukje terug te rijden, want ze had pelikanen gespot. Die moesten en zouden natuurlijk op de foto! Dat was namelijk één van haar missies deze vakantie: 'pelikanen op de foto zetten'. Ze waren heel impossant, want ontzettend groot (van de foto's kun je dat nooit echt aflezen, maar geloof me). Er stond een hele groep pelikanen verzameld om een picknicktafel waar een paar mannen hun gevangen vis aan het schoonmaken waren en de resten aan de pelikanen gaven. Het was een mooi schouwspel. Toch zijn we snel weer de auto in gesprongen om toch een beetje op tijd in Melbourne aan te komen.
Rond een uur of zeven kwamen we al aardig in de buurt van Melbourne, maar kregen we wel een beetje honger. En dus zijn we fish en chips gaan halen in Pakenham. Om vervolgens maar snel door te rijden naar huis, waar we rond half tien aankwamen. Daar hebben we de belangrijkste dingen uit de van getrokken en Lenny ging aan de slag met haar stukje voor 't Landje. Toen dat met foto's en al eenmaal via de mail verstuurd was, was het tijd om te slapen... heerlijk (en warm!)

Vrijdag
Vrijdag was het uitslaap-dag en tijd om de campervan terug te brengen. Dat ding moest natuurlijk nog wel even schoon na al onze avonturen in de bush (zoals alles wat buiten de grote steden ligt hier heet). Helaas gingen ook de matrassen er weer in, dus de laatste twee nachtjes werd het slapen op de grond (ik had al het vertrouwen in de föhn-matras-combinatie al lang verloren). Soms lijkt zo'n vakantie wel zomerkamp! We hadden geluk met het openbaar vervoer terug vanaf het terrein van Wicked Campervans en binnen no-time stonden we weer in hartje Melbourne. Daar heeft Lenny (weer eens ) het infopunt geplunderd, dit keer voor een eventueel later bezoek aan Melbourne met haar moeder. Na wat winkels afgestruind te hebben zijn we vanaf Melbourne Central (een winkelcentrum met een oud gebouw in het midden) met de trein naar huis gegaan. Daar hebben we maar eens lekker zitten niksen en ben ik pizza gaan halen bij de pizzaboer om de hoek (één van de weinige met lekkere pizza's ipv die vreselijke Aussie dingen met veel te veel processed ham en ei).
's Avonds zijn we weer naar het centrum gegaan om wat mensen op te zoeken die Lenny kent uit Christchurch en die toevallig ook in Melbourne waren. Met hen zijn we naar een hippe bar geweest om vervolgens te belanden in een hele dure tent, waar ik ooit eens met Jon op het dakterras heel decadent veel te dure cocktails gedronken had en een veel te dure sigaar gerookt had. Het grappige was dat ik niet wist dat we naar die tent op weg waren, omdat het dakterras blijkbaar een andere naam heeft dan het deel binnen (waar we die avond uitkwamen). We hebben met z'n allen één fles van één van de goedkoopste wijnen besteld (nog steeds erg lekker!) en er lekker van zitten nippen. Eenmaal weer bij het station aangekomen reed onze trein niet meer (die van de anderen wel) en dus zijn Lenny en ik met de tram naar huis gegaan.

Zaterdag
Zaterdag zijn we eerst maar eens bij de Victoria Markets gaan kijken om vervolgens via het centrum naar de South Melbourne Markets te gaan. Natuurlijk moesten we even lunchen met heerlijke South Melbourne Dim Sims! Toen vond ik eigenlijk wel dat Lenny de Eureka Tower een keertje op moest. Dat kun je in mijn ogen het beste doen als je de stad vanaf de grond al een beetje gezien hebt, zodat je dingen ook echt kan herkennen. Het kwam goed uit dat het een beetje aan het eind van de middag was, zodat we alles zowel bij daglicht als in het donker konden zien. Natuurlijk duurt een zonsondergang even, dus we hebben op het Skydeck nog wat zitten kletsen met een drankje erbij. Daarna zijn we lekker uit eten gegaan bij één van mijn favoriete Aziatische restaurantjes in China Town (het was weer lekker pittig) en hebben we het geheel thuis nog even afgeblust met een biertje. Toen we thuiskwamen ben ik eerst even de auto van Umair op gaan halen, want die had ik geleend om Lenny de volgende dag naar de airport te kunnen brengen. Voor we het wisten was het weer ruim na middernacht en tijd om te slapen. De wekker zou immers weer op tijd gaan, want we moesten de volgende ochtend vroeg naar het vliegveld.

Zondag
De wekker ging al om 6 uur... na dus iets van 4 uur slaap ofzo en half slaapdronken zijn we naar het vliegveld gereden (ik althans, Lenny is veel meer een ochtendmens, wat kan ik daar toch jaloers op zijn ) Na wat gemekker van de Jetstar-dame over Lenny's visum bij het inchecken hebben we nog wat koffie gedronken en was het tijd om afscheid te nemen; helaas helaas. Vervolgens ben ik teruggereden naar huis om het vervolgens maar heel stil te vinden. Ik noem dat altijd een after-kamp-dip - na meer dan een week hele tijd mensen om je heen gehad te hebben is het opeens akkelig stil in je eentje op je kamer...
Ik heb eerst maar eens wat uurtjes slaap ingehaald om vervolgens om 12.30 de auto af te tanken en aan Umair terug te geven. Vervolgens heb ik het er de rest van de dag maar van genomen, omdat ik wist dat vanaf maandag de hel los zou barsten met alle drukte die er op mijn werk op me lag te wachten. Ik had eigenlijk beter de was even kunnen doen en m'n kamer op kunnen ruimen, maar ik had de afgelopen week al een aantal mailtjes langs zien komen over werk dat op stapel stond; ik vond het even best en had m'n laatste dag vakantie .

Al met al hebben Lenny en ik dus een topvakantie gehad, ondanks dat het behoorlijk off-season was, zo in de herfst . Het was heerlijk om na zo'n lange tijd weer eens bij te praten en het was alsof we elkaar al die jaren gewoon nog gezien hadden. Lenny, je wordt hier gemist!

Zo, inmiddels is het alweer half zeven 's avonds en zit ik dus al zeven uur achter m'n laptop. Hoewel ik eigenlijk nog wel wil schrijven over m'n afgelopen werkweek en hoe ik hier nu opeens in een hotel in Townsville beland ben, moet dat maar even een week (of waarschijnlijk twee) wachten. Ik moet eigenlijk nog wat werk doen voor morgen, Jon nog wat helpen met zijn klus en oja, avondeten zou ook geen kwaad kunnen... Eerst zo maar eens wat foto's uploaden en dan is het mooi geweest wat betreft mijn blog.

P.S. Ik heb woensdagochtend maar eens nieuwe schoenen gehaald. Ik heb weer nieuwe nette schoenen gekocht (aanbiedinkje) en een paar fatsoenlijke gympen - eindelijk weer droge voeten en ik kan er weer even tegenaan!

Foto's bij reisverslag

Naar Jasper in Australië bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag